Choose section to search
Type to search
Recipe Book
Diary
August 2, 2018
We reached the top!

Κάθε καλοκαίρι επιστρέφω εκεί. Όχι, δεν είναι κάποιο κοσμοπολίτικο νησί. Δεν έχει χρυσαφένιες αμμουδιές και καταγάλανα νερά. Είναι, όμως, ένα από τα ομορφότερα σημεία της Ελλάδας και το καλοκαίρι είναι η ιδανική εποχή για να το εξερευνήσει κανείς (μια και το χειμώνα δεν μπορεί να πατήσει το πόδι του άνθρωπος). Ο Όλυμπος, είναι ένα από τα μέρη της χώρας μας το οποίο αξίζει να επισκεφτεί κανείς έστω μία φορά στη ζωή του. Εγώ, έχω επιλέξει να κάνω την εκδρομή αυτή κάθε καλοκαίρι παρέα με τους φίλους μου. Μαζί  εξερευνούμε τα μονοπάτια του και κατακτούμε τις κορυφές του. Εκεί, οργανώνουμε τις σκέψεις μας και βάζουμε τους στόχους της επόμενης χρονιάς. Βρίσκουμε τους εαυτούς μας και επαναπροσδιορίζουμε τη σχέση μας. Όχι με λέξεις, αλλά με σκέψεις. Αυτή τη χρονιά, το ταξίδι μας ξεκίνησε πριν από μερικές εβδομάδες και κράτησε περίπου 4 ημέρες. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, δώσαμε ραντεβού στο σπίτι μου στις 03.00 τα ξημερώματα. Θέλαμε, βλέπετε, να έχουμε όλη την ημέρα μπροστά μας… Φορτώσαμε στο αυτοκίνητο όλο τον εξοπλισμό μας, εφοδιαστήκαμε με ξηρούς καρπούς και μπάρες δημητριακών από το Kitchen Lab και ξεκινήσαμε για το Λιτόχωρο στο οποίο φτάσαμε γύρω στις 07.30. Αφού ήπιαμε ένα καφεδάκι, συνεχίσαμε οδικώς μέχρι τα Πριόνια Ολύμπου (κιν. +30 6932 48 48 68, σταθ. +30 23520 83093, υψομ. 1.000 μ.), τη χαρακτηριστική ταβέρνα του Δημήτρη Κυρίτση η οποία αποτελεί σημείο εκκίνησης για πολλούς από τους επίδοξους εξερευνητές και ορειβάτες του Ολύμπου. Εκεί, παρκάραμε το αυτοκίνητό μας, πήραμε τον εξοπλισμό μας και αφού τον εφαρμόσαμε σωστά επάνω μας ξεκινήσαμε την ανάβαση με προορισμό το Καταφύγιο «Σπήλιος Αγαπητός» (www.mountolympus.gr, υψομ. 2.100 μ.) που θα αποτελούσε τη βάση μας όλες αυτές τις μέρες. Πρώτος στόχος μας; Το Παγκάκι, το οποίο βρισκόταν σχεδόν μιάμιση ώρα μακριά από το σημείο εκκίνησης!

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Αφού περάσαμε το πρώτο κομμάτι της διαδρομής, το οποίο είναι ένα πυκνό δάσος γεμάτο μονοπάτια στα οποία δεν έφτανε ο ήλιος, ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε στο βουνό περίπου μία ώρα μετά. Στο σημείο αυτό, η βλάστηση ήταν πολύ πιο αραιή και η περιοχή πολύ πιο απότομη από το πρώτο δασώδες κομμάτι. Βρισκόμασταν περίπου στα μισά της διαδρομής μας (η οποία μέχρι το καταφύγιό μας ήταν περίπου 3 ώρες) όταν είδαμε μπροστά μας το Παγκάκι. Ήταν, όντως, ένα ξύλινο παγκάκι στη μέση του δάσους στο οποίο ξαποστάσαμε για λίγο. Ήπιαμε νερό, φάγαμε από μία μπάρα και λίγους ξηρούς καρπούς και συνεχίσαμε την ανάβαση για ακόμα μιάμιση ώρα μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Η αλήθεια είναι πως ήταν μία σχετικά δύσκολη διαδρομή, η οποία είχε αρκετό κόπο, αλλά δεν ήταν ακατόρθωτη. Γενικά, μπορεί να την κάνει ακόμα και ένας άνθρωπος με μία μέση φυσική κατάσταση.

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Φτάσαμε στο καταφύγιο γύρω στις 11.15. Εκεί, μας υποδέχτηκαν ο Διονύσης με τη γυναίκα του τη Μαρία και την κόρη τους την Ελένη. Η οικογένειά τους ζει στο καταφύγιο τους μήνες τους οποίους είναι ανοιχτό και στην ουσία το διαχειρίζεται για το συγκεκριμένο διάστημα (από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο). Πραγματικά, το μόνο που έχω να πω για τους ανθρώπους αυτούς είναι πως πρόκειται για μία υπέροχη, φιλόξενη οικογένεια η οποία σε κάνει πραγματικά να νιώθεις σαν στο σπίτι σου! Το καλύτερο όλων, όμως, είναι πως δεν προσέχει μόνο τους επισκέπτες του καταφυγίου, αλλά ολόκληρη την περιοχή! Ο Διονύσης, έχει συμβάλει ακόμα και στη σήμανση των μονοπατιών πολλές φορές και με δικά του έξοδα. Μόλις φτάσαμε, λοιπόν, αφήσαμε τον εξοπλισμό μας και… το ρίξαμε στο φαγητό! Ξεκινήσαμε με διάφορα σοκολατοειδή και έναν χυμό για να ανακτήσουμε λίγο τη χαμένη μας ενέργεια. Στη συνέχεια, πήγαμε στο δωμάτιό μας, ένα απλό τρίκλινο δωμάτιο το οποίο είναι ό,τι πρέπει για έναν ύπνο. Προσοχή: ΜΟΝΟ για έναν ύπνο, μια και στο δωμάτιο δεν υπάρχει τίποτε άλλο, ούτε καν ηλεκτρικό ρεύμα! Για την ακρίβεια, ρεύμα δεν υπάρχει καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Όταν νυχτώνει, μπαίνει μπροστά η γεννήτρια, η οποία τροφοδοτεί με ρεύμα τους χώρους μέχρι τις 22.00 το βράδυ. Μια γεννήτρια η οποία, κακά τα ψέματα, δεν φτάνει για να καλύψει επαρκώς τις ανάγκες 120 ανθρώπων. Και μπορεί να είναι δύσκολο να μεταφερθεί μία μεγαλύτερη γεννήτρια εκεί πάνω ωστόσο, δεν είναι και ακατόρθωτο! Οπότε, ευχόμαστε σύντομα να λυθεί το πρόβλημα αυτό και να βρεθεί ένας τρόπος να αντικατασταθεί η ήδη υπάρχουσα γεννήτρια με μία άλλη, κατάλληλη για τις ανάγκες των ανθρώπων που μένουν εκεί. Μετά, τις 22.00, λοιπόν, τα φώτα σβήνουν και όποιος θέλει χρησιμοποιεί τον φακό του. Το συγκεκριμένο δωμάτιο είχαμε φροντίσει να το κλείσουμε δύο μήνες πριν, μια και γενικά η ζήτηση είναι αρκετά μεγάλη –όχι για το τρίκλινο, αλλά για όλους τους κοιτώνες του καταφυγίου– ακόμα κι αυτούς που φιλοξενούν 8-10 άτομα σε κουκέτες. Στη συνέχεια, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ντουζάκι στα κοινόχρηστα –πραγματικά πεντακάθαρα– μπάνια του καταφυγίου… Λέω «αποφασίσαμε» διότι είναι πραγματικά μεγάλη απόφαση το να κάνει κανείς ντουζ με νερό το οποίο αγγίζει τους 2-3οC! Ηλιακός δεν υπάρχει. Γιατί; Επειδή το νερό στα συγκεκριμένα μέρη είναι πολύτιμο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αν έδιναν στον κόσμο τη δυνατότητα να κάνει ένα ζεστό μπάνιο, πιθανότατα θα ξόδευε πολύ περισσότερο νερό από αυτό που χρησιμοποιεί για να πλυθεί τώρα (λογικό μου ακούγεται…), το οποίο στην ουσία είναι λιωμένο χιόνι!

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη ΠετρετζίκηΑνάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη ΠετρετζίκηΕπόμενο μέλημά μας; Το φαγητό!!! Η αλήθεια είναι πως ήμασταν πάρα πολύ πεινασμένοι. Τι… τσιμπήσαμε; Μια φασολάδα, κοκκινιστό με ρύζι, μία χωριάτικη σαλάτα και πατάτες γιαχνί. Τα φαγητά του καταφυγίου, είναι πάντα τα ίδια. Καθημερινά, μπορεί κανείς να βρει όλα όσα περιέγραψα πιο πάνω. Στη ουσία, οι άνθρωποι του καταφυγίου μαγειρεύουν κάθε μέρα μία φασολάδα, κοκκινιστό, κιμά και κεφτέδες με σάλτσα και μία σάλτσα ντομάτας σκέτη, τα οποία μπορεί κανείς να συνοδεύσει με μακαρόνια, ρύζι ή πατάτες γιαχνί, και –φυσικά– μία χωριάτικη σαλάτα η οποία ολοκληρώνει το γεύμα. Μετά το μεσημεριανό, πήραμε το τσαγάκι μας. Ένα εκπληκτικό τσάι βουνού το οποίο μας… οδήγησε κατευθείαν στα κρεβάτια μας για τη μεσημεριανή μας σιέστα που τόσο είχαμε ανάγκη μια και όλη την προηγούμενη μέρα (αλλά και το βράδυ) ήμασταν άυπνοι.

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη ΠετρετζίκηΚοιμηθήκαμε, λοιπόν, από τις 14.00 μέχρι τις 17.00. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλαμε να ξυπνήσουμε… Αν γινόταν, θα μπορούσαμε να το πάρουμε σερί όλο το βράδυ. Επειδή, όμως, κατά πάσα πιθανότητα θα ξυπνούσαμε μέσα στη νύχτα και δεν θα είχαμε τίποτα να κάνουμε, σηκωθήκαμε (με το ζόρι) κατά τις 17.00. χαζολογήσαμε δύο ωρίτσες μέχρι τη στιγμή που… ξαναφάγαμε σχεδόν όλα όσα αναφέραμε πιο πάνω! Στη συνέχεια, ξεκινήσαμε να μιλάμε με τον Διονύση για το εγχείρημα της επόμενης ημέρας. Ο Διονύσης, είναι χρόνια ορειβάτης. Έχει παρακολουθήσει διάφορα σεμινάρια στο εξωτερικό, είναι δρομέας ορεινών διαδρομών και διασώστης. Ήταν, λοιπόν, ο άνθρωπός μας! Ποιος άνθρωπος; Μα, φυσικά, εκείνος που θα μας οδηγούσε στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου την επόμενη μέρα! Αυτή, δεν ήταν άλλη από τον Μύτικα (υψομ. 2.918,80 μ.). Αφού μας εξήγησε πως θα πορευτούμε και απάντησε στις όποιες απορίες μας, πήγαμε για ύπνο μια και μας περίμενε μια όμορφη –αλλά δύσκολη– ημέρα!

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Το ξυπνητήρι μας, χτύπησε στις 05.30 το πρωί. Σηκωθήκαμε, φάγαμε πρωινό χαζεύοντας την ανατολή του ηλίου και ετοιμαστήκαμε για να ξεκινήσουμε την πορεία μας στα μαγευτικά μονοπάτια του Ολύμπου στις 07.15 έχοντας ως οδηγό και ξεναγό μας τον Διονύση. Πρώτη στάση μας ήταν η Σκάλα, γνωστή και ως Κακόσκαλα (υψομ. 2.866 μ.). Πρόκειται για την τέταρτη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, η οποία είναι σχετικά εύκολα προσβάσιμη. Από εκεί, μπορούσαμε να δούμε το Σκολιό (τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, υψομ. 2.911 μ.) και τον Μύτικα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μας προς τη Σκάλα, είδαμε υπέροχες εικόνες… Αγριοκάτσικα τα οποία παίζανε στις πλαγιές του βουνού, ενώ στην κορυφή μιας πλαγιάς αρκετά πιο μακριά, είδαμε ένα κοπάδι με άγρια άλογα τα οποία βάλαμε στόχο να πλησιάσουμε περισσότερο μετά από την ανάβασή μας στον Μύτικα.

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη ΠετρετζίκηΗ περιοχή ήταν βραχώδης, υπήρχε κλίση, αλλά και πάλι ήταν σχετικά εύκολο το να φτάσει κανείς στη Σκάλα. Κάναμε μία στάση για να απολαύσουμε το τοπίο και να απαθανατίσουμε τη στιγμή. Επόμενος στόχος μας, ήταν να πείσουμε τον Γιάννη να μας ακολουθήσει μέχρι τον Μύτικα, μια και μόλις είδε τη διαδρομή που θα έπρεπε να κάνουμε αποφάσισε να γυρίσει πίσω στη Σκάλα. Με το που καταφέραμε να τον πείσουμε, φορέσαμε τα κράνη μας, αφήσαμε τα σακίδιά μας και οτιδήποτε κρατούσαμε στα χέρια μας (μια και πλέον δεν θα περπατούσαμε αλλά θα… σκαρφαλώναμε) και ξεκινήσαμε όλοι μαζί προς τον επόμενο στόχο μας!

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Μπροστά βρισκόταν ο Διονύσης, ο οποίος προσπαθούσε να μας έχει όλους στο μυαλό του. Σχεδόν μαζί του πήγαινε ο Γιάννης, στη συνέχεια ο Τάρικ και στο τέλος εγώ. Έτσι προχωρήσαμε για περίπου 10 μέτρα. Μετά από αυτά, ο Γιάννης πολύ απλά έκανε μεταβολή (που λέει ο λόγος). Αποφάσισε να επιστρέψει στην ασφάλεια της Σκάλας και να μας περιμένει εκεί – το ίδιο έκαναν και αρκετοί άλλοι ορειβάτες, οι οποίοι αποφάσισαν πως η συγκεκριμένη ανάβαση είχε αρκετές δυσκολίες με τις οποίες δεν ένιωθαν έτοιμοι να έρθουν αντιμέτωποι. Η γνώμη μου; Έκαναν όλοι τους πάρα πολύ καλά, μια και από τη στιγμή που δεν νιώθεις έτοιμος να το κάνεις, είναι καλύτερα να μην πιέσεις τον εαυτό σου. Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν και –μεταξύ μας­­– την ομορφιά του Ολύμπου μπορεί κανείς να την απολαύσει από οποιοδήποτε σημείο του βουνού. Απλά στην κορυφή του Μύτικα μπορείς να αισθανθείς το… μεγαλείο του.

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Εμείς, λοιπόν, συνεχίσαμε ακάθεκτοι προς την κορυφή κάνοντας με προσοχή την κάθε μας κίνηση και ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του Διονύση. Μας πήρε περίπου μισή ώρα να ανεβούμε. Μισή ώρα για μια πολύ μικρή απόσταση, η οποία έμοιαζε με άθλο κάθε φορά που κοιτάζαμε γύρω μας και… από κάτω μας το απόλυτο χάος. Στο σημείο αυτό, αξίζει να αναφέρω πως –για όποιον το επιθυμεί– υπάρχει η δυνατότητα να ανέβει δεμένος μια και σε ορισμένα σημεία υπάρχουν ειδικοί γάντζοι στους βράχους. Αφού ανεβήκαμε, λοιπόν, βγάλαμε τις κλασικές αναμνηστικές φωτογραφίες, σηκώσαμε τις… σημαίες μας και γράψαμε τα ονόματά μας στις σελίδες του βιβλίου – ενός βιβλίου το οποίο βρίσκεται μέσα σε μία μεταλλική θήκη, στερεωμένη στην κορυφή του Ολύμπου, για όσους θέλουν να σφραγίσουν μια για πάντα την παρουσία τους εκεί, αψηφώντας το κρύο και τα… μποφόρ τα οποία κάνουν δύσκολο ακόμα και το στιλό να κρατήσεις.

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη ΠετρετζίκηΜετά την ανάβαση, έπρεπε αναγκαστικά να ακολουθήσει ή… κατάβαση. Εξίσου δύσκολη και επίπονη, το τέλος της οποίας συνοδευόταν από ένα απίστευτο συναίσθημα ανακούφισης, ικανοποίησης και δέους – συναισθήματα τα οποία με κατακλύζουν κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό μου τη συγκεκριμένη διαδρομή. Επιστρέφοντας στη σκάλα, συναντηθήκαμε και πάλι με τον Γιάννη και ξεκινήσαμε για την εξερεύνησή μας στην άλλη μεριά του Ολύμπου – αυτή τη φορά χωρίς τον Διονύση στο πλευρό μας. Θέλαμε να φτάσουμε στο σημείο που είχαμε δει το κοπάδι με τα άγρια άλογα. Για να το προσεγγίσουμε, περάσαμε και από το Σκολιό, τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, την οποία μπορεί κανείς να «αγγίξει» πολύ πιο εύκολα – φανταστείτε, ήρθε και ο Γιάννης μαζί μας :-))

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Αφού ανεβήκαμε κι εκεί, κατεβήκαμε και συνεχίσαμε προς το σημείο που είδαμε τα άλογα. Είχαμε, όμως, μία ιδέα – για να είμαι ακριβής, μια πολύ, πολύ χαζή ιδέα! Σκεφτήκαμε, για να κόψουμε δρόμο, να μην ακολουθήσουμε το μονοπάτι με τη σήμανση, αλλά ένα δικό μας απάτητο μονοπάτι το οποίο μάς φαινόταν προσιτό. Κάναμε βλακεία. Ήταν πολύ πιο δύσβατο απ’ ότι νομίζαμε, πολύ πιο μακρύ απ’ ότι φαινόταν και γενικά πολύ πιο κουραστικό. Το καταφέραμε, αλλά σαν συμπέρασμα ένα μπορώ να πω: Ακολουθούμε πάντα τη σήμανση ειδικά όταν βρισκόμαστε σε τόσο δύσβατα μέρη, από τα οποία κανείς δεν πρόκειται να περάσει για να μας βοηθήσει αν κάτι πάει στραβά. Αυτός είναι ο κανόνας και καλό θα ήταν να μην υπάρχουν εξαιρέσεις… Τελικά, φτάσαμε στα άγρια άλογα και τα χαζέψαμε από μακριά (για ευνόητους λόγους). Απολαύσαμε τη φύση και στη συνέχεια πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς το καταφύγιο. Μόλις φτάσαμε, κάναμε το… δροσερό ντουζάκι μας και πήγαμε για φαγητό. Χαζολογήσαμε λίγο και στις 21.00 το βράδυ πήγαμε τρέχοντας στο κρεβάτι.

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη ΠετρετζίκηΤην επόμενη μέρα, ο καιρός δεν έδειχνε καλός… Σηκωθήκαμε και πάλι στις 05.30, πήραμε το πρωινό μας και συζητήσαμε για το αν θα έπρεπε να ξεκινήσουμε την πεζοπορία μας ή όχι. Ο συννεφιασμένος ουρανός, μας οδήγησε και πάλι πίσω στο κρεβάτι μας μέχρι τις 10.00. Η μέρα συνεχίστηκε με τάβλι, χαρτιά και επιτραπέζια, μια και ο καιρός δεν επέτρεπε κάτι άλλο. Τηλεόραση δεν υπήρχε, internet δεν είχαμε, αλλά ούτε και τηλέφωνο. Το ρίξαμε, λοιπόν, στα παιχνίδια και στην κουβέντα (έξω στην αρχή και μέσα μόλις ξεκίνησε να βρέχει)! Οι καταρρακτώδεις βροχές και το κρύο δεν θύμιζαν σε τίποτα καλοκαίρι. Έμοιαζε σαν να είχαμε βουτήξει στην καρδιά του χειμώνα. Το βράδυ εκείνο, με το που έκλεισαν τα φώτα, μια όμορφη έκπληξη μας περίμενε! Η οικογένεια του Διονύση και τα παιδιά που εργάζονταν στο καταφύγιο, μας ετοίμασαν ένα αποχαιρετιστήριο δείπνο το οποίο σφράγισε με τον πιο όμορφο τρόπο τη διαμονή μας εκεί.

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη ΠετρετζίκηΑνάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη ΠετρετζίκηΤο επόμενο πρωί δεν άργησε να έρθει…  Πήραμε τη γνωστή ώρα το πρωινό μας με σκοπό να απολαύσουμε για ακόμα μία φορά την ανατολή του ήλιου. Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε πεζοί προς τα Πριόνια γύρω στις 07.00. Φτάσαμε εκεί δύο ώρες μετά. Φορτώσαμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Δεν βλέπαμε την ώρα να δούμε τους φίλους μας και να τους πούμε όλα όσα είχαμε ζήσει – όπως, άλλωστε κάνουμε κάθε φορά. Τέλος, ανανεώσαμε το ραντεβού μας στο ίδιο μέρος για του χρόνου. Βλέπετε, κάθε χρονιά τέτοια εποχή όλοι οι δρόμοι με οδηγούν στον Όλυμπο. Εκεί, βρισκω ξανά τον εαυτό μου και οργανώνω τις σκέψεις μου. Βάζω στόχους και παίρνω δύναμη για να τους πετύχω. Πάντα, έχοντας στο πλευρό μου τους αγαπημένους φίλους μου, αλλά και όλους τους συνεργάτες μου οι οποίοι είναι εκεί (έστω νοερά) για να διαβούμε παρέα το κάθε μονοπάτι και να αγγίξουμε την όποια κορυφή. Γιατί, οι κορυφές και οι στόχοι δεν πρέπει να τελειώνουνε ποτέ μέσα στο μυαλό μας :-)

Άκης

Ανάβαση στον Όλυμπο με τον Άκη Πετρετζίκη

comments powered by Disqus