Choose section to search
Type to search
Recipe Book
Diary
March 2, 2015
Travels – Shootings – Experiences

Όταν ξεκίνησα να συζητώ για να φτιάξουμε τις ιστορίες από τη λίστα δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο θα με άλλαζε σαν άνθρωπο. Και δεν το λέω καθόλου απλά..

Νόμιζα ότι απλά θα ταξίδευα σε όμορφα μέρη, θα έτρωγα ωραία φαγητά και αυτό…

Τελικά τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.

Το να κάνεις μια εκπομπή ταξιδιωτική και μάλιστα με τη μορφή αυτή που είχε η λίστα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι είχα κάνει μέχρι τώρα.

Τι εννοώ με αυτό.. Όταν δουλεύεις σε ένα στούντιο μέσα, ιδίως όταν η εκπομπή είναι ζωντανή πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. Τα πράγματα τα κάνεις μόνο μια φορά. Δεν μπορείς να διορθώσεις κάτι. Ούτε μπορείς να το ξαναγυρίσεις.

Επίσης πρέπει να είσαι πολύ γρήγορος. Ο χρόνος πιέζει πολύ. Πρέπει λοιπόν στις κινήσεις σου να είσαι ακριβής, να μιλάς γρήγορα και περιεκτικά.

Στην λίστα ήταν εντελώς διαφορετικά. Εκεί αυτό που κυνηγούσαμε ήταν ο ήλιος, το φως.
Αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Θυμάμαι σκηνές που τρέχαμε με τις κάμερες να προλάβουμε να φτάσουμε στο επόμενο σημείο των γυρισμάτων πριν πέσει ο ήλιος, πριν τα πρόσωπα ή τα φαγητά να χάσουν τα λαμπερά τους χρώματα… Μπορεί να σας φαίνεται τρελό, στην αρχή μου είχε φανεί και μένα όλο αυτό.

Και βέβαια καθώς ακολουθείς τον ήλιο έχεις το θέμα ότι πας ανάλογα με το πότε εκείνος ανατέλλει και πότε δύει.. Πρέπει να ξυπνάς πολύ πριν την ανατολή για να είσαι έτοιμος στο μέρος που θες να γίνει το πρώτο γύρισμα πριν να βγει ο ήλιος. Και μετά το πρόγραμμα είναι πολύ συγκεκριμένο και δεν αλλάζει…

Επίσης τα επεισόδια γυριζόντουσαν σε 3 μέρες μόνο…  Μια μέρα ολόκληρη γύρισμα για 15 λεπτά ωφέλιμου χρόνου την ημέρα.
Σας φαίνεται πολύ; μην νομίζετε…

Η κάθε σκηνή γυριζόταν πολλές φορές.. πάρα πολλές φορές. Και πείτε ότι εγώ τα είχα λίγο ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Οι υπόλοιποι που έπαιρναν μέρος στη σειρά; εκεί να δείτε!!! :-)

Άνθρωποι που δεν ήταν επαγγελματίες ηθοποιοί χωρίς να έχουν καμία ιδέα από υποκριτική έπρεπε να είναι μαζί μου και να μπορέσουμε να “παίξουμε” και να “ταιριάξουμε”…

Για να μην μιλήσω για τις δυσκολίες που είχαμε όπως τον καιρό που δεν ήταν πάντα σύμμαχός μας, ή τα κουνούπια, τραυματισμούς, ή άλλα έκτακτα περιστατικά. Δεν είμασταν και μικρό συνεργείο.

Άλλο ένα θέμα ήταν η προμήθεια των υλικών. Σε κάθε πόλη έπρεπε να βρούμε μανάβικο, μπακάλικο, σούπερ μάρκετ, χασάπη και δεν ήταν όλα τα μέρη που γυρίζαμε μεγάλα με μεγάλη ποικιλία μαγαζιών για να διαλέξουμε. Στη Στεμνίτσα ας πούμε για να βρούμε μεγάλο σούπερ Μάρκετ έπρεπε να πάμε Τρίπολη που είναι 40 λεπτά με το αυτοκίνητο μακρυά.

Υπήρχαν όμως και τα πολύ όμορφα του ταξιδιού αυτού… Κυρίως ο κόσμος… Ο κόσμος που μας αγκάλιασε, ο κόσμος με την αγάπη και τη βοήθεια του που χωρίς αυτόν δεν θα γινόταν τίποτε. Και δεν το λέω αυτό έτσι για να το πω. Έμεινα έκπληκτος με το πόσο δική του θεώρησε ο κάθε ένας και η κάθε μια τη λίστα. Έμεινα έκπληκτος με το πόσο βοήθεια χωρίς λόγο μας προσέφεραν, πόσο μέσα στο σπίτι τους μας έβαλαν, πόσα έκαναν χωρίς να περιμένουν τίποτε σε αντάλλαγμα.

Θέλεις, γιατί οι Έλληνες βάζουν πλάτη αν χρειαστεί, θέλεις γιατί ήθελαν όλοι να αναπτύξουν τον τόπο τους, θέλεις γιατί υπάρχει ακόμα αυτό το φιλότιμο που λένε.

Είχα την εντύπωση ξεκινώντας τη Λίστα ότι η κρίση τόσων χρόνων θα είχε κάνει πιο αναίσθητους τους ανθρώπους. Θα τους είχε κάνει πιο ατομιστές και εγωιστές. Αυτό που είδα ήταν εντελώς αντίθετο με όλα αυτά. Τώρα θα μου πείτε ότι δεν είχα επισκεφτεί όλα αυτά τα μέρη πριν για να δω πόσο έχουν αλλάξει τα τελευταία έξι χρόνια αλλά δεν μπορεί να έχουν αλλάξει τόσο πολύ… Δηλαδή πριν από 6 χρόνια πως θα ήταν; :-)

Μου θύμησε κάτι που είχα σχεδόν ξεχάσει, μια ιστορία που έγινε αρκετά χρόνια πριν και με έχει λίγο σημαδέψει..
Είχαμε βρεθεί 15-18 χρόνια πριν σε ένα μικρό χωριό έξω από τη Δράμα. Είχαμε πάει εκεί με τους πρόσκοπους για να επισκεφτούμε ένα δάσος και κατά τις 2 το μεσημέρι φτάσαμε στην πλατεία του διπλανού χωριού από όπου θα παίρναμε το λεωφορείο το οποίο όμως από λάθος συννενόηση θα ερχόταν στις 4.

Παιδιά είμασταν, καλοκαίρι ήταν, παίζαμε, γελάγαμε και ουρλιάζαμε στην πλατεία μέσα στο μεσημέρι. Ένας από μας, ο Μπάμπης είχε αποκοιμηθεί σε ένα παγκάκι. Ξαφνικά από μια αυλή βγαίνει μια γιαγιά με μια ομπρέλα και πάει γρήγορα προς τα εμάς. Λίγο τρόμαξα, νόμιζα ότι είχε βγει να μας “δείρει” για τη φασαρία. Εκείνη όμως πήγε στο παγκάκι που κοιμόταν ο Μπάμπης και στερέωσε την ομπρέλα πάνω του. Βλέπετε όταν εκείνος ξάπλωσε, το παγκάκι ήταν στη σκιά αλλά μετά από τόση ώρα ο ήλιος είχε γυρίσει και το παιδί ήταν μέσα στον ήλιο. Εκείνη την ώρα η χειρονομία της γιαγιάς γεμάτη με τόση αγάπη για ένα άγνωστο παιδί με είχε συνεπάρει. Παρόμοιο συναίσθημα είχα και στο γύρισμα της Λίστας. Σαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από τη Μάνη μέχρι τα Τρίκαλα να μας προστάτευαν και να μας βοηθούσαν με την ίδια αγάπη και στοργή εκείνης της γιαγιάς στη Δράμα.

Για τα μέρη που είδαμε τι να πω… τόση ομορφιά… και όχι στην καλύτερη εποχή του χρόνου.. Τέλος καλοκαιριού με φθινόπωρο με τη φύση κουρασμένη από τον καλοκαιρινό ήλιο… Και όμως όλες αυτά τα μέρη “έλαμπαν” πραγματικά. Η Ελλάδα στα καλύτερά της.

Δυστυχώς δεν είχα το χρόνο να γυρίσω και να χαρώ τόσο πολύ τα μέρη στα οποία κάναμε γυρίσματα. Στο τέλος της τρίτης μέρας τρέχαμε για να πάμε στον επόμενο προορισμό και έτσι δεν προλαβαίναμε να γυρίσουμε τα όμορφα αυτά μέρη περισσότερο.

Ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον να μπορέσω να βρεθώ ξανά σε όλους αυτούς τους προορισμούς και να χαρώ με την ησυχία μου τις ομορφιές αυτές τις Ελλάδας.

comments powered by Disqus